
संघीय तथा प्रदेश सरकारले बजेट सार्वजनिक गरेसँगै अहिले संघीय संसददेखि प्रदेश सभासम्म तीव्र बहस चलिरहेको छ। तर, यो बहस योजनाको गुणस्तरभन्दा जिल्लागत विभेद, नेताको पहुँच, र व्यक्तिगत लाभ केन्द्रित देखिएको छ।
📍 सत्तापक्षभित्रै असन्तुष्टि
सत्तारूढ नेपाली कांग्रेसका सांसदहरू समेत आफ्नै नेताहरूप्रति खुलेर आक्रोश पोखिरहेका छन्।
सांसद कान्छाराम तामाङले सहरी विकासमन्त्री प्रकाशमान सिंह र अर्थमन्त्री विष्णु पौडेलको निर्वाचन हारको कामना गर्दै “सबै योजना काठमाडौं र रूपन्देहीमा खन्याइएको” भन्दै आलोचना गरे।
📍 बजेटमा असमानता र क्षेत्रीय पक्षपात
झापा, काठमाडौं, रूपन्देहीजस्ता जिल्लामा दर्जनौं बहुबर्षीय योजनाहरू परेका छन् भने कर्णाली, सुदूरपश्चिम र सर्लाहीजस्ता जिल्लाहरू बजेटविहीन छन्।
माओवादी सांसद शक्तिबहादुर बस्नेतले जाजरकोटका सडक योजनामा एक रुपैयाँ पनि छुट्याइएन भन्ने गुनासो गरे।
📍 कोशी प्रदेश : आन्तरिक द्वन्द्व
मुख्यमन्त्री हिक्मत कार्की, पर्यटन मन्त्री सदानन्द मण्डल, भौतिक मन्त्री भूपेन्द्र राई सबैले बजेट आ–आफ्नो निर्वाचन क्षेत्र केन्द्रित गरेको भन्दै एमाले र कांग्रेस दुवै दलभित्र असन्तुष्टि चुलिएको छ।
फेमे खोला पुलजस्तो आवश्यक योजनामा नगन्य बजेट छुट्याइएको छ भने गौरादह पोखरीमा मात्र १० करोडभन्दा बढी बजेट विनियोजन गरिएको छ।

📍 सांसदको भूमिका ‘लबिङ एजेन्ट’ जस्तो
बजेटमा राजनीतिक पहुँच र दबाब हावी भएपछि धेरै सांसदहरूले आफूलाई “कानुन निर्माता होइन, बजेटको दलालजस्तो” भूमिका निर्वाह गर्नुपरेको गुनासो गरेका छन्।
📍 निष्कर्ष
बजेट बनाउने प्रक्रियामा पारदर्शिता र न्यायपूर्ण वितरणको अभावले संसदीय अभ्यासमाथि गम्भीर प्रश्न उठेको छ। जनप्रतिनिधिहरूको लोककल्याणभन्दा व्यक्तिगत स्वार्थमा केन्द्रित चरित्रले लोकतन्त्रको नै आत्मा कमजोर बनाइरहेको देखिन्छ।
📰 SM News – ताजा विचार, ताजा समाचार
