
दक्षिण कोरियाले कुकुरको मासुमा पूर्ण प्रतिबन्ध लगाएपछि मासुका लागि कुकुर पाल्ने किसानहरू गम्भीर संकटमा परेका छन्।
कृषक जु येओङले विगतमा कुकुर फार्ममार्फत सफल व्यवसाय सञ्चालन गरिरहेका थिए। तर, सन् २०२४ जनवरीदेखि लागू भएको प्रतिबन्धपछि उनलाई आफ्ना कुकुरहरू कसरी व्यवस्थापन गर्ने भन्ने अन्योल छ। उनले कुकुरहरू बेच्न प्रयास गरे पनि खरिदकर्ता भेटिएका छैनन्।
सरकारले फेब्रुअरी २०२७ भित्र सबै कुकुर मासु पसल, रेस्टुरेन्ट र फार्महरू बन्द गर्न निर्देशन दिएको छ। तर किसानहरूसँग रहेका लाखौं कुकुरहरूको संरक्षण वा व्यवस्थापनका लागि कुनै स्पष्ट योजना नबनाइएको उनीहरूको गुनासो छ।
जु जस्तै अर्का किसान चान वु, जसको फार्ममा करिब ६०० कुकुर छन्, भन्छन्, “मैले यो व्यवसायमा सबै लगानी गरेँ तर अब मानिसहरूले कुकुर किन्न मानिरहेका छैनन्।”
पशु अधिकारकर्मीहरू स्वयं पनि बाँकी रहेका कुकुरहरूको व्यवस्थापनबारे चिन्तित छन्। आश्रयस्थलहरू भरिएका छन् र कतिपयले ‘हत्या नै अन्तिम उपाय’ बन्ने चेतावनी दिएका छन्।

सरकारले भने त्यस्तो विकल्पमा काम नगरेको स्पष्ट पार्दै संरक्षणका उपाय खोज्ने बताएको छ। तर पशु चिकित्सक र विशेषज्ञहरू अझै पनि सरकारको योजना अपूर्ण र अस्पष्ट रहेको बताउँछन्।
केही किसानले विदेशमा समाधान खोजेका छन्। क्यानडा र अमेरिका जस्ता देशमा कुकुर पठाएर नयाँ जीवन दिने प्रयास गरिएको छ।
यद्यपि, धेरै किसानहरूको माग छ— सरकारले समयसीमा लम्ब्याओस् र वैकल्पिक व्यवस्था गरियोस्।
कुकुरको मासु खाने प्रथा इतिहासको पाटो बन्दै गएको छ, तर त्यसमा निर्भर जीवनयापन गर्नेहरूका लागि विकल्पको अभाव आजको सबैभन्दा ठूलो चुनौती बनेको छ।
